شاهپیری، یکی از باشندگان کابل است، شهری روبهرو با خشکسالی.
با یک بوشکه آب، سر و بدن سه کودک را میشویم.
او به خبرگزاری رویترز گفت که از فاصلههای دور آب میآورد و در مصرفش بسیار صرفهجویی میکند، تا حدی که حتی به نظافت کودکان هم نمیرسد:
«با یک بوشکه آب، سر و بدن سه کودک را میشویم. همچنان ده تا پانزده لباس را با دو بوشکه آب میشویم. این کار را به این دلیل میکنم که آب زیاد مصرف نشود. با یک ظرف آب، دو نفر وضو میگیریم. هم من و هم شوهرم به بیماری معده مبتلا شدهایم.»
در برخی دیگر از مناطق کابل، باشندگان به آب پاک رایگان دسترسی ندارند و آب مورد نیازشان را از تانکرهای سیار خریداری میکنند.
نگرانیها در مورد کاهش ذخایر آب در پایتخت، کابل، از مدتها پیش مطرح بوده است.
در سال ۲۰۲۵، نهادی به نام «مرسی کورپس» گفته بود که کابل تا سال ۲۰۳۰ به نخستین پایتخت جهان تبدیل خواهد شد که باشندگانش به آب آشامیدنی دسترسی نخواهند داشت.
تنها مشکل در کابل هم نیست.
کمیته بینالمللی صلیب سرخ در ۲۲ مارچ، به مناسبت روز جهانی آب، گفت که کمبود آب زندگی روزمره افغانها را تحت تأثیر قرار داده است.
ما از حکومت نمیخواهیم که برای ما چاه حفر کند، بلکه میخواهیم آب برای ما فراهم کند.
در گزارش این کمیته آمده است که کاهش بارندگی، افزایش جمعیت و بازگشت مهاجران از کشورهای همسایه، آبهای زیرزمینی افغانستان را با فشار شدید و استفاده بیرویه مواجه ساخته است.
یکی از باشندگان قندهار بدون ذکر نامش به رادیو آزادی گفت، که کمبود آب مشکل بزرگی برای آنان است و میافزاید که سطح آبهای زیرزمینی روزبهروز پایینتر میرود:
«ما از حکومت نمیخواهیم که برای ما چاه حفر کند، بلکه میخواهیم آب برای ما فراهم کند. کشتهای ما خشک میشوند. اگر آب نباشد، با مشکلات روبهرو میشویم. باید بندها ساخته شود.»
داکتر نجیبالله سدید متخصص آب و محیط زیست مقیم جرمنی است.
او میگوید که کمبود آب در افغانستان مشکلی است که دو دهه پیش آغاز است و به گفته او، تا کنون هیچ اولویتی برای حلش داده نشده است.
آقای سدید در صحبت با رادیو آزادی گفت که اگر مدیریت آب بهگونه منظم انجام نشود و حکومت و مردم بهطور مشترک اقدام نکنند، بحران خشکسالی عمیقتر خواهد شد:
«زندگی بدون آب ممکن نیست، اما بدون سرک ممکن است، هرچند با دشواری. این اولویتها باید تشخیص شود. مردم باید به صرفهجویی و استفاده مؤثر از آب توجه کنند و باید در مناطق دوردست، مدیریت منابع آبی در اولویت قرار گیرد. حتی اقدامات کوچک در مناطق دور میتواند دسترسی به آب را تا حدی بهبود ببخشد.»
هرچند حکومت طالبان تا اکنون در مورد گزارش کمیتۀ صلیب سرخ ابراز نظر نکرده، اما پیشتر وزارت آب و انرژی حکومت طالبان گفته بود که برنامه پنجساله برای مدیریت آب دارد که شامل ساخت بندهای بزرگ، کانالها و سربندها میشود.
در گزارش کمیتۀ صلیب سرخ، آمده است که در برخی مناطق سطح آبهای زیرزمینی تا ۱۰۰ متر یا بیشتر پایین رفته که زندگی روزمره را دشوار ساخته است.
در گزارش توصیه شده است که در حال حاضر افغانستان به سیستمهای قویتر ذخیره و مدیریت آب و نیز اقدامات هماهنگ نیاز دارد.