صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد یونیسف در گزارش خود تحت عنوان «هزینههای اقدام نکردن در زمینه آموزش دختران و مشارکت زنان در نیروی کار در افغانستان» میگوید که محدودیت بر آموزش دختران، افغانستان را با آیندهای روبهرو ساخته که در آن شمار آموزگاران و کارکنان صحی کمتر خواهد بود.
این سازمان گفته است که این محدودیتها نهادهای اجتماعی و خدمات عمومی را تضعیف میسازد و رشد کشور را آسیب میزند.
در همین حال دختران محروم از آموزش نیز می گویند که امیدی برای آینده ندارند و نمی دانند آینده شان چه خواهد شد.
حسنا احمدی یکی از دختران محروم از آموزش می گوید که نزدیک به پنج سال است که زندگی اش با تشویش و نگرانی سپری می شود.
بانو احمدی در صحبت با رادیوآزادی گفت که تجربۀ تلخی را سپری می کند.
واقعاً حس درناکی است آموزش وقتی نباشد امید هم نیست
وقتی درس نباشد من نمی توانم یک کاره ای یا یک دختر باسواد در جامعه باشم و یک حس ناراحت کننده به من دست می دهد که تحصیل نیست و من هیچ کاره ای نمی توانم شوم. خیلی برایم سخت است چون وقتی مکتب نیست تو نمی توانی خود را به آرزوهایت برسانی، دلم برای معلم هایم تنگ شده، برای فضای مکتب و چوکی های مکتب و همینگونه برای کتابهای که هر سال برای آنها تلاش می کردم واقعاً دلم برای هرلحظه مکتب تنگ شده."
صحرا دختری دیگری است که از آموزش محروم است او صنف هفت بود که دروازۀ مکاتب به روی دختران بسته شد.
برای یک دختری که صنف هفت بود حس کردن و فهمیدن این رنج از نظر من خیلی سخت است
آینده نیست، امید نیست و بیان کردن آن خیلی سخت است. حق زندگی ندارم، حق اینرا ندارم که در جامعه آزادانه حرف بزنم و یا تحصیل و کار کنم. وقتی یک زن را محدود می کنید شما یک خانواده و آینده آن خانواده را تباه می سازید. یک زن آگاه می تواند یک خانواده درست تربیت کند و یک نسل بهتر تربیت کند. من احساس خیلی بدی دارم."
در گزارش یونیسف آمده است که این محدودیتها بر دختران و زنان، افزون بر اینکه نقض حقوق آنان است، سرمایه انسانی کشور را نیز تضعیف میکند و برای رشد آینده این کشور، خدمات عمومی و ثبات اجتماعی پیامدهای جدی دارد.
یونیسف میافزاید که محدودیتهای دوامدار بر آموزش دختران و مشارکت زنان در کار، سرمایه انسانی کشور را با سرعتی تضعیف میکند که نه تنها رشد اقتصادی آینده، بلکه پایداری نهادهای مهم اجتماعی در دهه آینده را نیز با تهدید روبهرو میسازد.
در ادامه گزارش آمده که براساس برآوردها، در سال ۲۰۲۴ حدود ۳.۸ میلیون دختر بین سنین ۷ تا ۱۸ سال، به شمول حدود ۲.۶ میلیون دختر نوجوان، از مکتب محروم بودهاند و در پنج سال گذشته دستکم یک میلیون دختر بهگونه مستقیم از محدودیتهای آموزش متوسطه آسیب دیدهاند.
گزارش می افزاید اگر فرمانها و محدودیتهای کنونی ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ این رقم از دو میلیون نفر فراتر خواهد رفت و هر سال گروه دیگری از دختران بهگونهای از فرصتها محروم خواهند شد که هرگز نتوانند بهعنوان نیروی متخصص وارد بازار کار شوند.
در بخش دیگری از گزارش درباره پیامدهای اقتصادی این محدودیتها آمده است که افغانستان سالانه دستکم ۵.۳ میلیارد افغانی که ۸۴ میلیون دالر امریکایی می شود، زیان میبیند و این وضعیت مسیر رشد آینده کشور را تضعیف کرده و فرصتهای بازسازی پایدار اقتصادی را آسیب میزند.
گزارش توصیه میکند که مقامهای حاکم در افغانستان باید محدودیت آموزش و تحصیلات عالی دختران بالاتر از صنف ششم را لغو کنند.
همچنین از کمککنندگان خواسته شده که به سرمایهگذاری در آموزش ابتدایی ادامه دهند و مقامها باید آموزشهای مسلکی را تضمین کرده و به زنان اجازه دهند در بازار کار سهم بگیرند.
حکومت طالبان در مورد این گزارش یونیسف تا کنون واکنشی نشان نداده است.
طالبان پس از بازگشت به قدرت در سال ۲۰۲۱ میلادی، در بیش از چهار سال گذشته دختران بالاتر از صنف ششم را از رفتن به مکتب و تحصیلات عالی منع کرده و فرصتهای کاری زنان را نیز محدود کرده است.