این روز درحالی فرا می رسد که در افغانستان زیر حاکمیت طالبان دختران بالاتر از صنف ششم هنوز هم از آموزش محروم هستند و بر کار و زندگی زنان نیز محدودیتهای گستردهای وضع شده است.
یک معلم که به دلایل امنیتی از گفتن نامش در گزارش خود داری کرد به رادیو آزادی گفت از این که دخترش بعد از صنف ششم نمی تواند به تحصیلش ادامه دهد سخت ناراحت و نگران است.
او می گوید که شبها و روز ها در مورد آینده نامعلوم دخترش فکر می کند اما راه حلی برای آن پیدا نمی تواند.
یک مادر هستم و در کنار آن یک دخترک صنف پنج دارم که به صنف شش رفته
از روزی که به صنف شش رفته وقتی سر به بستر می مانم به فکر می روم که دخترم خیلی ذکی و لایق است و می گوید که در آینده می خواهد که داکتر شود، من آنقدر مایوس می شوم که اگر شرایط در افغانستان همین گونه باشد دخترک من در آینده چی خواهد شد تشویش می کنم که آینده اش چه خواهد شد واقعاً من خودم در همین بحران قرار دارم."
یک بانوی دیگر که او نیز از ذکر نامش خود داری کرد گفت که در بیشتر از چهار سال حاکمیت طالبان زنان با محدودیت ها و فشار های زیادی روبرو بودند.
او همچنان گفت که زنان درافغانستان تحت حاکمیت طالبان از هیچ حقی برخوردار نیستند.
حتی صدای زنان در بیرون از خانه کنترل می شود حق بلند گپ زدن، خندن و حتی صحبت کردن را ندارند
چی رسد به این که آنها حق تحصیل، کار و یا چیزی دیگری داشته باشند. من فکر می کنم که هشت مارچ بیشتر در افغانستان یاد آور ناامیدی، یاد آوربی عدالتی و یاد آور محدودیت های گسترده است تا این که تجلیل شود. صدای زنان افغانستان خاموش شده و نیاز است که دوباره صدای شان بلند شود."
با وجود تأکید فعالان حقوق زن در داخل و خارج از کشور برای تامین حقوق زنان، حکومت طالبان تاکنون سیاست های شان را برای بازگرداندن حقوق زنان در بخش آموزش و کار تغییر نداده است.
طالبان بار ها ادعا کرده که حقوق زنان را در چارچوب شریعت اسلام تأمین کرده است.
در همین حال سیما باهوس، رئیس بخش زنان سازمان ملل متحد، بر مبارزه و اقدام جمعی برای تأمین حقوق زنان تأکید میکند.
"شعار روز جهانی زنان در سال ۲۰۲۶ که بر حقوق، عدالت و اقدام برای همهٔ زنان و دختران تأکید دارد، باید نقطهٔ مشترک ما برای ایجاد تحول باشد. ما باید برای حقوق، عدالت و اقدام در کنار هم بایستیم و صدای خود را بلند کنیم تا همهٔ زنان و دختران بتوانند زندگی امن داشته باشند، صدای خود را بلند کنند و زندگی برابر داشته باشند."
ریچارد بنت، گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان نیز به مناسبت هشتم مارچ در پیامی گفته است که در چهار سال گذشته، مقامهای طالبان یک سیستم تبعیض بر اساس جنسیت را ایجاد کردهاند. این یک سیستم حذف و جداسازی است که برای کنترل زنان ساخته شده است.
او افزوده است که چنین چیزی در هیچ جای دیگر جهان دیده نشده است، اما با وجود این، زنان افغان امید خود را از دست ندادهاند.
بنیت که خودش نیز از سفر به افغانستان منع شده است، تأکید میکند که زنان افغان از جهان میخواهند برای تأمین حقوق آنان موضعی روشن و قاطع اتخاذ کند.
بیشتر در این باره: دختران بازمانده از تحصیل در افغانستان: به دام ازدواجهای اجباری افتادهایمبراساس گزارشها، رهبر طالبان از زمان بازگشت به قدرت بیش از هشتاد فرمان، مقرره و قانون در مورد زنان صادر کرده است.
طالبان با تسلط دوبارۀ بر افغانستان در اگست سال ۲۰۲۱ میلادی، نخست دروازه های مکاتب متوسطه و لیسه ها، بعد درهای پوهنتون ها و سپس دروازه های انستیتوت ها و نهاد های آموزشی طبی را به روی دختران و زنان افغان بستند.
اقدمات طالبان در زمینۀ منع آموزش زنان و دختران در افغانستان به ویژه ممنوعیت آموزش آنها در انستیتوت ها و نهادهای آموزشی طبی، نگرانی های جدی ملی و بین المللی را در زمینۀ دسترسی زنان و دختران افغان به خدمات صحی لازم و با کیفیت و حق صحت و سلامت آنها در قبال داشته است.
طالبان همچنان زنان را از کار در بیشتر ادارههای دولتی و غیردولتی منع کرده و محدودیت های زیادی را بر آنان وضع کرده است.
براساس آمار سازمان ملل متحد، دستکم دو میلیون و دوصد هزار دختر افغان بالاتر از صنف ششم از آموزش محروم شدهاند.
سازمان ملل متحد هشدار داده است که اگر این ممنوعیت ادامه یابد، این رقم تا سال ۲۰۳۰ به چهار میلیون خواهد رسید.