او که نخواست نامش در گزارش نشر شود، روز دوشنبه سوم حمل به رادیو آزادی گفت که او و تمام اعضای خانوادهاش نگران اند که مبادا او دوباره به مصرف مواد مخدر روی بیاورد.
تنها امید ما همان شفاخانه امید بود. هر خانوادهی که بیمار داشت، دلش خوش بود که در آن مرکز درمان میشود، اما آن کمپ هم از بین رفت
وقتی او (برادرم) را میبینم، ممکن است دوباره به همان راه برگردد، چون رفتوآمد میکند و حالش ثابت نیست. خیلی بهتر میبود اگر چند سال در آنجا میماند تا کاملاً تداوی میشد، اما آن حادثه رخ داد و او هنوز بیمار است. اگر تداوی نشود، هم ما در رنج هستیم و هم خودش. خواست ما این است که هرچه زودتر یک شفاخانه دیگر که معتادان را درمان کند دوباره ایجاد شود."
برادر امید میگوید که او از ۱۲ سال پیش به مصرف هیروئین روی آورده بود و مجرد است.
بهگفته او، امید برای مدتی کوتاه در هند در بخش ماینپاکی آموزش دیده و سپس در داخل کشور در همین بخش کار میکرد، اما پس از وقوع یک حادثه جنایی و زندانی شدن، به مصرف هیروئین روی آورد.
او میگوید برادرش را شش بار برای درمان در شفاخانههای مختلف بستری کردهاند، اما هر بار پس از کوتاهمدت دوباره به مصرف مواد مخدر بازمیگشت.
با این حال، بستری شدن او در کمپ «امید» خانواده را امیدوار کرده بود.
یکی دیگر از باشندهگان شهر کابل و پسر کاکای فردی دیگری که از حمله بر مرکز درمان معتادان «امید» جان سالم به در برده، داستان متفاوتی بیان میکند.
او نیز که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، در کنار ابراز نگرانی به رادیو آزادی گفت، پسر کاکایش که باشنده ولایت ننگرهار است، نزدیک به شش ماه در آن کمپ تحت درمان بود، اما چند روز پیش، پس از رسیدن به خانه، همسرش را لتوکوب کردهاست؛ زیرا به گفته او، همسرش برای خرید مواد مخدر به او پول نداده بود.
او گفت که این پسر کاکایش به نام یاسین، ۳۱ ساله، حدود هفت سال است که به مواد مخدر معتاد شده و دلیل آن را مشکلات اقتصادی و بیکاری میداند.
این باشنده کابل افزود:
وقتی شنیدیم که اینجا بمباران شده، رفتیم و جستوجو کردیم. نام او در فهرست نبود. دو روز بعد به خانه در ننگرهار رفته بود. خانوادهاش گفتند که همسرش را میزد تا برای خرید مواد مخدر به او پول بدهد
کسیکه سالها این مواد را مصرف کرده، طبیعی است که دوباره به آن روی میآورد. بنابراین باید کمپ دوباره ساخته شود، زیرا برخی از این معتادان تا حدی درمان شده بودند. خدا نکند که دوباره به همان راه برگردند و جوانان دیگر نیز در آن محیط منحرف شوند."
این خانوادهها از حکومت طالبان، نهادهای بینالمللی و مؤسسات کمکرسان میخواهند که هرچه زودتر زمینههای بدیل برای درمان کامل این معتادان فراهم شود.
اما شرافت زمان، سخنگوی وزارت صحت عامه حکومت طالبان، روز دوشنبه سوم حمل در پیامهای نوشتاری به رادیو آزادی گفت که در حال حاضر در سراسر کشور ۷۰ شفاخانه فعال برای درمان معتادان وجود دارد و خانوادهها میتوانند اعضای معتاد خود را برای درمان به آنجا ببرند.
او در عین حال تأیید میکند که "تعداد اندکی" از معتادان به خانههای خود رفته اند، اما میگوید بسیاری دیگر به شفاخانههای دیگر منتقل شدهاند.
در همین حال، عبدالمتین قانع، سخنگوی وزارت داخله حکومت طالبان، روز دوشنبه در این باره به رادیو آزادی گفت:
"امارت برای درمان آنان اقدام عاجل میکند و برایشان جای فراهم خواهد شد. هم مراکز خصوصی و هم دولتی در اختیار داریم و برای معالجه آنان ترتیب داده میشود. جای نگرانی نیست و آنان زیر نظارت ما خواهند بود."
قانع یک روز پس از حمله پاکستان بر کمپ درمان معتادان «امید» در کابل، در ۲۶ حوت، هنگام ارائه معلومات به خبرنگاران گفت که در نتیجه این حمله تمام امکانات درمانی این مرکز به طور کامل از بین رفته، او از نهادهای مربوط خواست تا برای ادامه درمان معتادان باقیمانده همکاری کنند.
بیشتر در این باره: ادعای طالبان؛ در حمله به مرکز ترک اعتیاد در کابل ۴۰۸ تن کشته و ۲۶۵ تن زخمی شدندمرکز درمان معتادان «امید» در کابل حدود یک هفته پیش، در ۲۵ حوت، در حملات هوایی پاکستان هدف قرار گرفت. به گفته حکومت طالبان، حدود سه هزار معتاد در این مرکز تحت تداوی بودند. وزارت داخله حکومت طالبان میگوید در این حمله ۴۰۸ نفر کشته و ۲۶۵ نفر دیگر زخمی شدهاند.
اما پاکستان هدف قرار دادن شفاخانه را رد کرده و گفته که در این حملات هوایی مخفیگاههای تحریک طالبان پاکستان و انبارهای تروریستان را هدف قرار داده است؛ ادعایی که طالبان، هزاران افغان، شماری از نهادهای بینالمللی و سازمان های حقوق بشری آن را رد و محکوم کردهاند.
درگیریها میان نیروهای طالبان و نیروهای پاکستانی از ۲۶ فبروری آغاز شده و هنوز ادامه دارد.
هرچند آمار تازه از تعداد معتادان به مواد مخدر در افغانستان منتشر نشده، اما حدود یک سال پیش ذبیحالله مجاهد، سخنگوی حکومت طالبان، به رادیو آزادی گفته بود که بیش از سه میلیون معتاد در سراسر کشور ثبت شدهاند و اکثریت موارد "حاد" آنان در شفاخانهها تحت درمان قرار دارند.