سازمان ملل متحد میگوید که یک سال پس از زلزلۀ مرگبار شرق افغانستان، هنوز هم صدها خانواده بیسرپناه اند.
مقامهای این سازمان میافزایند که زلزله زدهگان هنوز در شرایط دشوار زندهگی میکنند و زمستان نیز در راه است.
امی مارتین، مسئول دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) در افغانستان، به مناسبت سالگرد زلزله مرگبار شرق افغانستان با نشر یک ویدیو گفت که یک سال پس از وقوع این زلزله از مزار دره دیدار کرده و وضعیت مردم را از نزدیک مشاهده کردهاست.
او گفت که برای هزاران خانواده کمکهای فوری ارائه شده، اما هنوز هم شمار زیادی از خانوادهها در خیمهها زندهگی میکنند و به سرپناه دایمی نیاز دارند.
مارتین افزود: "تنها چند ماه دیگر تا فرا رسیدن زمستان باقی مانده است. به چند صد خانواده کمک شده تا از خیمهها به سرپناههای دایمی منتقل شوند، اما این کمکها کافی نیست. ما به کمکها و حمایتهای بسیار بیشتری نیاز داریم تا بتوانیم به همۀ افرادیکه هنوز قادر نیستند به خانهها و مناطق اصلی خود بازگردند، رسیدهگی کنیم."
خانم مارتین همچنین گفت که کمکهای کشورهای همسایه و دیگر کشورهای دور و نزدیک که پس از زلزله فراهم شده بود، توزیع گردیده، اما آسیب دیدهگان اکنون خواهان کمکهای پایدار برای تأمین سرپناه دایمی و بازسازی معیشت خود هستند.
او از جامعۀ جهانی خواست تا برای رسیدهگی به نیازهای حدود هفت هزار خانواده در ۱۳۴ قریه، کمکهای بیشتری فراهم کند.
برخی از خانوادههای زلزله زده هم به رادیو آزادی میگویند که شبها و روزهای دشواری را در زیر خیمهها سپری میکنند.
امیرگل، باشندۀ ولسوالی نورگل ولایت کنر و یکی از آسیب دیدهگان زلزله سال گذشته به رادیو آزادی گفت که در خیمه زندهگی میکند و تنها برای شمار اندکی از خانوادههای آسیبدیده خانه ساخته شدهاست.
او گفت: "سرکهای ما هنوز هم ویران باقی ماندهاند، کشتزارها و زمینهای زراعتی ما از بین رفته اند، در خیمه زندهگی میکنیم. هوا بسیار گرم است. دیشب طوفان بود. در بیرون تعداد زیادی از خیمهها در نتیجه طوفان به زمین افتاده اند، همچنان شفاخانه نداریم، کودکان بیمار هستند. به همه چیز نیاز داریم، اما مهمترین نیاز ما سرپناه است. برای شماری از مردم خانه ساخته شده، اما تعداد آن بسیار کم است."
آرشیف، ویرانیها بهجا مانده از زلزله کنر
یکی دیگر از زلزله زدهگان مزار دره ولسوالی نورگل به نام خان محمد به رادیو آزادی گفت که گرمای شدید تابستان، کمبود آب آشامیدنی سالم، نبود خدمات صحی و شرایط نامناسب برای زنان و کودکان در محلهای اسکان مؤقت، زندهگی روزمرۀ آنان را دشوار ساخته است.
او گفت: "مهمترین نیاز ما سرپناه است، اما آب صحی و پاک نیز نداریم، از جوی آب میآوریم و به همین دلیل کودکان بیمار شدهاند، همچنان مرزعه ها و زمینهای زراعتی ما همه از بین رفته اند."
زلزلۀ مرگبار و ویرانگر ۳۱ آگست سال ۲۰۲۵ در ولایت کنر، دستکم دو هزار و ۲۰۰ کشته و بیش از چهار هزار زخمی برجا گذاشت.
بر بنیاد آمار رسمی، این زلزلۀ شش درجۀ ریشتر حدود هفت هزار خانه را نیز ویران کرد.
بانک جهانی میزان خسارتهای ناشی از این رویداد را در ولایتهای کنر و ننگرهار حدود ۱۸۳ میلیون دالر برآورد کرده بود.
ملل متحد نیز برای کمکرسانی به ۴۵۷ هزار تن از آسیب دیدهگان این زلزله در افغانستان، درخواست ۱۴۰ میلیون دالر کمک کرده بود.