ما به ارتفاعات بلند می رویم چتر را همانجا باز می کنیم
او می گوید از ۸ سال به اینسو با پاراگلایدر ، وسیلهٔ پرواز ورزشی و تفریحی با چتر تکه ای و بدون موتور، آشنایی دارد و در این مدت تا سطح مربی، آموزشهای لازم را در ایران فرا گرفته و حدود ۳۰۰ پرواز انجام داده است.
عزیزی به رادیو آزادی گفت در سال جاری خورشیدی پس از سالها زندگی در ایران، به افغانستان اخراج شد و اکنون در کوههای ولایت هرات به پرواز با پاراگلایدر به چتربال سواری یا پاراگلایدینگ ادامه میدهد و دقایق و یا ساعاتی در آسمان پرواز می کند.
«هر موقع که در خانه یا داخل شهر احساس خوبی نمی داشته باشم لوازم خود را گرفته بلندی ها می روم اگر هوا مساعد نباشد زمینی کار می کنم با همین چتر پاراگلایدر کاملا عادت کرده ام این برای من حس و هیجان خاصی دارد،در ایران هم که بودم همینطور بود هر زمان که از کار ساختمانی خسته می شدم یا ناراحت می بودم لوازم خود را گرفته می رفتم پرواز می کردم این بسیار یک حس خوبی برای من می دهد.»
به گفتهٔ او، شرایط هوا و باد در هرات برای این ورزش همیشه مناسب نیست، اما علاقهاش باعث شده که با وجود دشواریها، این سرگرمی را رها نکند.
روح الله عزیزی طریقه پرواز با پاراگلایدر را چنین توضیح می دهد:
« ما به ارتفاعات بلند می رویم چتر را همانجا باز می کنیم ویکی از لین ها را کش می کنیم تا چتر بالای سر ما قرار گیرد و مطمین شویم که آماده است و مشکلی ندارد سپس با یک دوش کوتاه دو تا سه متر حرکت می کنیم بعد خود چتر به هوا بلند می شود.»
بودجه کافی نداشتم که چتر دونفره آن را از ایران با خود می آوردم
روحالله عزیزی میگوید اگر توانایی مالی می داشت تا یک چتر دونفره تهیه کند، میتوانست به دیگران آموزش بدهد یا علاقمندان را با خود به پرواز ببرد.
به گفتهٔ او، قیمت یک چتر بال دونفره در بیرون از افغانستان هنگفت است و فراهمکردن آن از توان شخصیاش بیرون است.
عزیزی امیدوار است که با فراهمشدن امکانات، بتواند از این راه هم به جوانان آموزش بدهد و هم یک منبع عاید برای خود ایجاد کند.
«بودجه کافی نداشتم که چتر دونفره آن را از ایران با خود می آوردم،به اداره های ورزشی هم رفتیم از این ورزش کسی اصلا حمایت نمی کند،اگر امکان داشته باشد تا فصل بهار بودجه ای دریافت کنم یا از برخی ها قرض بگیرم و دونفر آن را بخرم از این که من نصف تجهیزات آن را دارم ممکن است که با نصف قیمت حدود دو نیم لک افغانی آن را خریداری کنم و دوستانی که مایل به آموزش این ورزش باشند آموزش بدهم و یا هم کسانی که بخواهند بروند بالا و حال و هوای عوض کنند بتوانند باخودم آنان را پرواز بدهم.»
او میافزاید که تا کنون هیچگونه حمایت رسمی دریافت نکرده، اما در این مدت شمار زیادی از جوانان با او تماس گرفته و علاقهمندیشان را برای یادگیری پرواز با پاراگلایدر ابراز کردهاند.
روح الله عزیزی آرزو دارد روزی برسد که آسمان افغانستان پر از پاراگلایدر باشد و این ورزش در کشور بهگونهٔ گسترده رواج پیدا کند.
قیمت یک چتر بال دونفره در بیرون از افغانستان هنگفت است و فراهمکردن آن از توان شخصیاش بیرون است
استفاده از پاراگلایدر ، در افغانستان هنوز پدیدهای تازه و کمشناختهشده است و امکانات و زیرساختهای لازم برای آن بهگونهٔ گسترده وجود ندارد.
چتربالسواری یا پاراگلایدینگ یک ورزش تفریحی است که با استفاده از پاراگلایدر یا چتربال انجام میشود. پاراگلایدر وسیلهای سبک و بالمانند است که بدون موتور پرواز میکند، فرد با اتصال به بال از طریق هارنس (چوکی معلق) و بهرهگیری از باد و جریانهای هوای گرم، میتواند از بلندیها پرواز کرده و در آسمان هدایت شود،کنترل پرواز با تغییر وزن بدن و فشار بر ،بریک ها انجام میشود .
چتربال سواران معمولا از کلاه ایمنی و لباس مناسب استفاده می کنند و یک پاراشوت احتیاطی نیز با خود دارند و از طریق مخابره با همراهان شان در بلندی ها در تماس اند و از این طریق هدایت های را دنبال می کنند.
نوید پوپل مربی ورزش پاراگلایدینگ و رییس فدراسیون ورزش های هوایی در افغانستان حدود شش ماه قبل در صحبت با برخی رسانه ها گفته که این ورزش از حدود بیش از یک دهه در افغانستان رایج است ،به گفته او اما تجهیزات آن هزینه بر است و یک دوره آموزشی آن پانزده هزار افغانی مصرف دارد.
