کار و بار کاملاً متوقف است، زیرا مردم نمیتوانند از خانههایشان بیرون شوند
این سازمان در گزارش تازهٔ خود که به تاریخ ۲۰ جنوری در وبسایت ریلیف منتشر شده، گفته که این محدودیتها دسترسی پناهندگان افغان به خدمات و زندگی روزمره در پاکستان را بهشدت تحت تأثیر قرار داده است.
در گزارش همچنان آمده که موارد آزار و اذیت، بازداشت و اخراج مهاجران توسط پولیس در اسلامآباد، راولپندی و شهرهای اطراف مانند اتک افزایش یافته است.
شماری از پناهندگان افغان نیز میگویند که از ترس بازداشت و اخراج، حتی قادر نیستند از خانههایشان بیرون شوند و کسب و کار شان کاملا متوقف شده است.
به گفتهٔ آنان، در شرایط کنونی فصل زمستان بازگشت به افغانستان ناممکن است؛ آنهم در حالی که در کشور خود هنوز سرپناهی ندارند.
یک دکاندار افغان در بازار بورد شهر پشاور، به شرط افشا نشدن نامش، به رادیو آزادی گفت:
"اینجا کار و بار کاملاً متوقف است، زیرا مردم نمیتوانند از خانههایشان بیرون شوند. پولیس در هر گوشه ایستاده و افغانها را بازداشت میکند؛ حتی به خانهها میروند و پولیسهای زن نیز
مکاتب را بسته کردهاند، کودکان سرگردان و بیسرنوشت در کوچهها میگردند
همراهشان است. در چنین وضعیتی، دکانهای مارا نیز کسی نمیخرند و حتی پول اجناس ما را نمی دهند. در آنسو، در وطن وضعیت همانگونه دشوار است؛ ما در آنجا خانه نداریم و زمستان است. زندگی در خیمه ممکن نیست، زیرا با خود کودکان داریم."
شماری دیگر از پناهندگان افغان نیز در گفتگو با رادیو آزادی از وضعیت مشابه شکایت کرده و خواستار آن شدهاند که پاکستان با آنان بر اساس قوانین بینالمللی پناهندگی برخورد کند.
بر بنیاد معلومات کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان (UNHCR)، در سال ۲۰۲۵ بیش از یکمیلیون و یکصد هزار مهاجر به افغانستان بازگشتهاند که از این میان، بیش از ۱۵۴ هزار تن بهگونهٔ اجباری اخراج شدهاند.
کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان (UNHCR) گفته است که همچنان تسهیلات مربوط به آموزش، صحت، آب و سایر خدمات اجتماعی در کمپهای پناهندگان در ایالت خیبرپختونخوا، در حال حاضر به مقامهای محلی سپرده شده است؛ اقدامی که محیط فعالیتهای بشردوستانه در این ایالت را بهگونهٔ اساسی تغییر داده است.
این در حالی است که در روزهای اخیر گزارشهایی از قطع آب، برق، خدمات صحی و سایر تسهیلات اساسی در شماری از کمپهای پناهندگان در ایالت خیبرپختونخوا منتشر شده است.
بریالی میاخیل، مسئول شورای سرتاسری پناهندگان در خیبرپختونخوا، میگوید که تمامی تسهیلات در کمپهای پناهندگان قطع شده و در نتیجه، افغانها ناچار به استفاده از آبهای آلوده شدهاند:
مردم آبهای آلوده مینوشند که در نتیجهٔ آن بیماریها گسترش یافته است
"مکاتب را بسته کردهاند، کودکان سرگردان و بیسرنوشت در کوچهها میگردند. مکاتب را بسته کردهاند، کودکان سرگردان و بیسرنوشت در کوچهها میگردند. مردم آبهای آلوده مینوشند که در نتیجهٔ آن بیماریها گسترش یافته است. مردم حتی توان پرداخت کرایهٔ راه را ندارند، در وطن سرپناه ندارند و طالبان نیز توجه کافی نمیکنند. همهٔ این مشکلات، پناهندگان افغان را با وضعیت بسیار دشوار روبهرو ساخته و بسیاری از مردم را دچار مشکلات روانی کرده است."
این در حالی است که روند اخراج اجباری پناهندگان افغان از پاکستان با سرعت ادامه دارد.
حکومت طالبان، روز یکشنبهٔ هفتهٔ جاری، از افزایش موارد بازداشت، آزار و بدرفتاری با پناهندگان افغان در پاکستان خبر داد.
حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت طالبان، از پاکستان خواسته است که به آزار و اذیت، سرکوب و بازداشت پناهندگان افغان پایان دهد.
کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان (UNHCR) نیز خواستار رویدستگرفتن اقدامات عاجل برای حفاظت از حقوق پناهندگان شده و هشدار داده است که در صورت عدم مداخله، وضعیت مالی و بشری خانوادههای افغان بیش از پیش وخیم خواهد شد.
